Αρχές δεκαετίας ’90 έφηβος - μετέφηβος με δίπλωμα οδήγησης και άπειρα χιλιόμετρα εντός και εκτός της πόλης. Παντού απ’ το Προφ. Ηλία και το Μακροχώρι μέχρι το αγαπημένο φράγμα του Αλιάκμονα και τον δρόμο για Νάουσα ή Σέλι και Ραχιά μέχρι Παναγία Σουμελά. Φυσικά εντός της πόλης ένα συνεχόμενο πήγαινε έλα, παντού. Ανοίξεως, Μητροπόλεως, Βενιζέλου, Ελιάς, Μπαρμπούτα, Προμηθέας, Τσερμένι κι όλα τα στενά του κέντρου.
Ατομικός ταξιτζής της προσωπικής φάσης, μόνος ή με παρέα. Κινητά και διαδίκτυο δεν υπήρχαν ούτε στην σκέψη. Μουσική μόνο από το ραδιόφωνο και οι σταθμοί λίγοι.
Ήταν και η δουλειά το βράδυ, ήταν και η φοιτητική φάση που όριζε άλλους ρυθμούς τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν και πολλοί γνωστοί, περισσότερο ή λιγότερο.
Ήταν ο συνδυασμός νύχτας, προσωπικών βιωμάτων, οδηγικής απελευθέρωσης, το κλίμα (μιας επίπλαστης όπως φάνηκε) ευμάρειας της δεκαετίας του ’90. Ήταν η δεκαετία πριν το διαδίκτυο, οι εφημερίδες και τα περιοδικά έκοβαν άπειρα δέντρα για την έκδοσή τους. Είχε και πρόσωπα πολλά, λιγότερα ή περισσότερο γνωστά, αναγνωρίσιμα περισσότερο ή λιγότερο.
Το κλίμα της ευμάρειας ίσως τελικά ήταν η κλίκα της ευμάρειας. Μας το έλεγε με πολλούς τρόπους: ‘’Ποτέ μην πας στην σωστή πλευρά – N.ever I.n T.he R.ight O.rder’’, θυμάστε;
Και σ’ όλα αυτά κι ο Γιώργος Μαζωνάκης, ανερχόμενο δυνατό χαρτί της εποχής. Συστημικός τότε, όπως όλοι με έναν τρόπο. Ο Μαζωνάκης δεν μας μεγάλωσε, αυτό το έκαναν άλλοι, μεγαλώσαμε με τον Μαζωνάκη, όπως και ο Μαζωνάκης μεγάλωσε μαζί μας, μια ηλικία είμαστε.
Ποτέ δεν έπαιξα στο ραδιόφωνο τραγούδι του, δεν θυμάμαι αν έχω παίξει σε μαγαζί. Τραγούδια όμως ήξερα και έχω τραγουδήσει πολλές φορές. Από το ξεκίνημά του είχε μια άλλη αύρα, που έδειχνε ότι κάτι διαφορετικό βγάζει. Η ενέργειά του ήταν σαν την ενέργεια των επαρχιακών πόλεων το ξημέρωμα καλοκαιριού, με βόλτες στους έρημους δρόμους και τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά.
Εκείνη την εποχή πολλοί μου έλεγαν ότι μοιάζω με τον Μαζωνάκη. Ένας επιχειρηματίας τότε μου ‘χε προτείνει μεταξύ σοβαρού και αστείου να κάνουμε ‘’δουλειά’’ μαζί. Μου ‘πε πάμε σε κάποια χωριά στην συνοριακή μεριά της χώρας να κάνουμε αρπαχτή, πλέι μπακ συναυλίες. ‘’Την μια μέρα βάζουμε αφίσες, την άλλη η συναυλία, ψηλά πάνω στην σκηνή θα ‘σαι, δεν θα φαίνεσαι, μετά μέσα στο Μερσεντές και γεια σας.’’
Ήταν απελευθερωτικός ο Γιώργος Μαζωνάκης, δεν ξέρω αν ήταν απελευθερωμένος. Ήταν στο επίκεντρο, όχι όπως όταν ξεκίνησε την δεκαετία του ’90. Ήταν παρών και στο κέντρο, με έναν περιφερειακό τρόπο. Νομίζω ότι πάντα ήταν εδώ κι αλλού, δίχως να ξέρω που είναι το αλλού.
Ποτέ δεν πήγα σε μεγάλο νυχτερινό μαγαζί με κράτηση και προγραμματισμένα. Θα πήγαινα στον Στράτο Διονυσίου, στον Γιώργο Μαργαρίτη και στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Δύο σχόλια κρατάω ως πιο εύστοχα που εμφανίστηκαν στην οθόνη του κινητού μου με την είδηση του θανάτου του.
Ο Αντώνης Μποσκοΐτης έγραψε περί αυτοκαταστροφικότητας. Ο Οδυσσέα Ιωάννου κατέληξε: ‘’ Δεν με κέρδισε τόσα χρόνια, σήμερα με νίκησε’’.
Δεν ξέρω τι διάολο ισχύει, μάλλον όλα. Νιώθω, καθώς μεγαλώνουμε, τη γη να κινείται σαν να έχουμε πάψει να είμαστε μέρος της, πάνω της. Σαν να ελαφρώνουμε καθώς η νεότητα φεύγει, καθώς περνά ο καιρός. Μπορεί τελικά η απώλεια να δίνει αυτή την αίσθηση, η όποια απώλεια, ανθρώπων, φάσεων, της νεότητας ίσως…
Κι αν σκεφτούμε που συνέβη και για ποιους λόγους συνέβη ότι συνέβη, Τι έχουμε; Τι μένει;
Κι έρχεται στο μυαλό μου το παιδικό παραμύθι του Ε. Τριβιζά, ‘’Το μεγάλο ταξίδι του Τουρτούρι’’. Ο Χιονάνθρωπος που έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στον Βόρειο Πόλο, για να σωθεί, για να μην λιώσει, για να νικήσει το εφήμερο. Τελικά έλιωσε από τα ίδια του τα δάκρυα.
β.ψ.
Σχόλια