Λαϊκή αγρυπνία.. Εκδηλώσεις λατρείας. Από την κηδεία του Στελάρα του Καζαντζίδη (ούτε στον Καρά) είχε να γίνει τέτοιο. Λαϊκό προσκύνημα. Γύρισε, όπως γουστάριζε, στα παλιά, στην παλιά του γειτονιά, στην Κοκκινιά. Καταλαβαίνεις τι σου λέω. Αυτό ήθελε να τραγουδήσει για τα κορίτσια. Στην φυλακή. Του αγίου του Βαλεντίνου ανήμερα! Κι όταν ο Νότης υποστήριξε τη Χρυσή Αυγή, έκοψε κάθε συνεργασία μαζί του, γύρισε την κάνη και τον πυροβόλησε. Ήτανε αυτό που ήτανε, ορίτζιναλ, λαϊκός, ροκάς, σκυλάς, θεατράλε, καψούρα, μάγια, γκάβλα, ξε -δώσημο.
Δεν σου φτάνουνε αυτά;
Ρόμπες ξεκούμποτες έχουμε γίνει, χειροκροτούμε το τίποτα, που νοικιάσανε κάτι άλλοι το σπίτι μας και πηδιούνται αυτοί και όχι εμείς, πολύ καφρίλα και δηθενιά ρε συ φίλε, κακία, αντιζηλία, φθόνος, είναι σκάρτος και σκατιάρης αυτός ο χώρος, όπως, άλλωστε, κι ο πολύς ο κόσμος, το γ@μημένο το κοινό.
Αλλά μπροστά στον, πάντα άδικο, θάνατο, που σαν εφεύρεση ή, έστω, επινόηση κάποιου, είναι ότι χειρότερο μπορεί να μας βρει, η αρετή της διάκρισης γίνεται, αίφνης, συλλογική, κοινή, επικρατούσα αρετή. Τον φάγανε μπαμπέσικά, πιάστηκε κορόιδο, του την είχανε στημένη, όπως πιστεύουν οι πολλοί, εκεί που τον εστήλανε, πίσω δεν ξαναγυρίζει.
Ο Μαζώ ήτανε ένα, καλόψυχο, άδολο, ιδιόρυθμο, πολύ ευαίσθητο και ταλαιπωρημένο παιδί. Μ ένα πηγαίο ταλέντο που ξεχείλισε από παντού. Εύγε μας, μαέστρο, μαγκιά μας που το αποθεώνουμε τόσο. Κι ας σκίζουνε τις καλτσοδέτες τους οι ψευτοκουλτουριάρηδες και οι, χιάτα μου, του ποιοτικού.
Ο Σταμάτης και ο Φοίβος (ο δικός μας, όχι της Βίσση), ξέρουνε το γιατί.
Σχόλια