Πήγα για δεύτερη μέρα στον γνωστό βράχο. Είχα πει στον εαυτό μου ή θα πηδήξω αμέσως ή θα φύγω σε δέκα λεπτά. Δεν πήδηξα αμέσως.
Κουβεντιάζοντας με τον γιο μου μου πρότεινε να καθίσω μπροστά στην άκρη, ήταν λιγότερο τρομακτικό. Όταν σηκώθηκα όρθιος ο φόβος εκτοξεύθηκε.
Αμέσως ο γιος μου παρατήρησε ότι το ύψος μου είναι αυτό που με φοβίζει. Αυτή η διαφορά αύξανε το φόβο μέσα μου και απαγόρευε το βήμα μπροστά. Στο επόμενο πεντάλεπτο έφυγα.
Πήγα σε ένα διπλανό, όμως χαμηλότερο βράχο. Η δυσκολία στο σκαρφάλωμα ήταν μεγαλύτερη.
Βούτηξα αμέσως και χωρίς καμία σκέψη, ο βυθός ήταν ο ίδιος με αυτόν που με φόβιζε.
Ανέβηκα ξανά στον μεγάλο. Αδύνατο να κάνω το βήμα μπροστά. Έμεινα δεκαπέντε - είκοσι λεπτά και έφυγα.
26082611551215
Ξαναπήγα το απόγευμα.
Στο δεκάλεπτο έφυγα, πήγα στον διπλανό πιο χαμηλό βράχο. Παρατήρησα ότι το κεφάλι μου ήταν στο ύψος των ποδιών μου στον διπλανό φοβιστικό βράχο.
Επιβεβαιώθηκε αυτό που έλεγε το πρωί ο γιος μου. Το ύψος μου είναι αυτό που με φοβίζει και με φρενάρει. Βούτηξα από εκεί, ξανά με ευκολία.
Ανέβηκα άλλη μια φορά επάνω στον μεγάλο βράχο και έφυγα στο δεκάλεπτο. Πίσω στον μικρότερο βράχο άλλη μια βουτιά στον ίδιο βυθό και έξω.
Δεύτερη μέρα, τρίτη προσπάθεια.
Μου φαίνεται απροσπέλαστη η δυσκολία.
Δεν ξέρω αν θα ξαναπάω.
260826161016402355
β.ψ.
Σχόλια