"Αν με ρωτούσες πριν κάνω το coming out, θα σου έλεγα ότι ο πατέρας μου φοβόμουν πως ίσως δεν το πάρει και πολύ καλά. Όχι ότι τον είχα ακούσει ποτέ να εκφράζει ρατσιστικές απόψεις ή κάτι τέτοιο. Δεν είχε απαραίτητα κάποια βάση. Είχα φαίνεται κι εγώ στο μυαλό μου το στερεότυπο ότι οι πατεράδες κάτι τέτοια τα δέχονται πιο δύσκολα. Ότι είναι πιο "σκληροί". Στερεότυπα τελικά υπάρχουν παντού. Στερεότυπα που με έκαναν, κι εμένα όπως και άλλους, να έχω έναν αβάσιμο φόβο.
Όταν τελικά είπα τη φράση που είναι γραμμένη στο παγκάκι, η έκπληξη η δική μου ήταν σίγουρα μεγαλύτερη από την δική του. Έκπληξη ευχάριστη. Και από τότε (ξανα)γνωριστήκαμε. Μακάρι κανένας τέτοιος φόβος κανενός τέτοιου παιδιού να μην επιβεβαιώνεται. Και να μην το κάνει να ζει στη σιωπή. Και μακάρι κάθε πατέρας να αποδέχεται.
Αλλά ακόμα και αν ο φόβος αυτός επιβεβαιωθεί, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, να θυμόμαστε πάντα πως την οικογένεια μας την πρώτη μπορεί να μην τη διαλέγουμε, μπορούμε όμως πάντα να φτιάξουμε τη δική μας. Εγώ ήμουν απλά τυχερός και κρατάω και αυτή.
Με τους περισσότερους συγγενείς μου από τότε έχουμε κόψει και την καλημέρα. Κάποιοι και κάποιες θύμωσαν ακόμα και με τον πατέρα (και την μητέρα) μου επειδή με αποδέχτηκαν. Εκείνοι πια δεν είναι συγγενείς. Γιατί το κύριο συστατικό μιας οικογένειας - και το μόνο απαραίτητο- δεν είναι το αίμα. Είναι η αγάπη."
Ζακ Κωστόπουλος
21 Ιουνίου 2015
Σχόλια