Πίσω πάλι*

Δεν είναι μόνο το ταλέντο στην έκφραση και στη σύνθεση των λέξεων που ζηλεύω στους καλλιτέχνες της hip hop τα τελευταία χρόνια. Είναι και κάτι άλλο.

Ζηλεύω αυτό που συμβαίνει ανάμεσά τους. Αυτό που γεννιέται μέσα στο crew, μέσα στην ομάδα, γύρω από τον performer αλλά και πέρα από αυτόν. Μοιάζει να μην είναι απλώς μια ομάδα, ούτε απλώς μια παρέα φίλων. Είναι κάτι περισσότερο.

Δεν είναι φίλοι, δεν είναι κολλητοί. Είναι αυτοκόλλητοι.

Αυτό θαυμάζω, αυτό ζηλεύω. Κάθε φορά επιβεβαιώνεται η διαχρονική αλήθεια της φράσης ότι ''οι παρέες γράφουν ιστορία''.

Είναι η αίσθηση της παλιάς φιλίας. Της άδολης, της παιδικής, της απόλυτης σχέσης. Της αδερφικής συγγένειας χωρίς αίμα. Εκείνης που επιλέγεις και σε επιλέγει, όχι εκείνης που σου ''φοριέται''.

Σαν αυτή η γενιά να γυρίζει τον χρόνο πίσω, στη διαχρονική αυθεντικότητα της παιδικής σοφίας.

Κι όλο αυτό με πηγαίνει πίσω.

''Πίσω πάλι''.

Είναι παράξενο, είναι από τις λίγες φορές που το ''πίσω'' έχει θετικό πρόσημο.

Πόσα πράγματα μάς πηγαίνουν πίσω, σκέφτομαι.

Ίσως τελικά τα περισσότερα, αν όχι όλα. Από εκεί ερχόμαστε, ακόμη κι αν πηγαίνουμε αλλού. Η αφετηρία μας έχει καθορίσει, για αυτό μας τραβά. Μας ακολουθεί, όσο κι αν προσπαθούμε να την αφήσουμε πίσω.

Ακόμη κι όταν είναι στραβή, δύσκολη ακόμα και επώδυνη.

Ίσως όμως να μπορεί να διορθωθεί, να μεταμορφωθεί. Αν καταφέρουμε να νικήσουμε τους δαίμονές της, να τους μεταμορφώσουμε σε ένα πλάσμα πιο ανθρώπινο, πιο φιλικό, πιο αγαπητό. Λειτουργικό από δυσλειτουργικό.

Και αυτή η νίκη είναι συλλογική, ποτέ ατομική.

Διαχέεται από τον performer και την ομάδα του στο κοινό. Από την παρέα προς τον κόσμο.

Τελικά είναι μια βαθιά νίκη, που ξεκινά από μακριά. Μια νίκη που έρχεται από πίσω, για να κοιτάξουμε μπροστά.

*Τίτλος τραγουδιού του Bloody Hawk, Πίσω πάλι (2019)

β.ψ.