Αυτό ακριβής νοιώθω κάθε φορά που μπαίνω σε ένα αγώνα στο βουνό. Μπαίνω μέσα, ξαναβαφτίζομαι και όταν βγαίνω είμαι άλλος.
Δεν είναι ο ιδρώτας που ξεπλένει, δεν είναι τα μονοπάτια, δεν είναι οι σκέψεις που έρχονται, δεν είναι ο αέρας, δεν είναι τα συναισθήματα, δεν είναι η φύση, δεν είναι οι ανάσες, δεν είναι οι πέτρες, δεν είναι τίποτα από μόνο του, είναι όλα που περνάν μέσα μου.
Η πίεση της ανηφόρας, του πόνου που μπορεί να έρθει, οι σκέψεις που αποσυντονίζουν από την προσπάθεια να κρατηθείς όρθιος. Τόσα χρόνια τρέχω και προχθές το συνειδητοποίησα. Όσες φορές σκόνταψα ήταν σε στιγμή που έρχονταν στο προσκήνιο της σκέψης ο μικρός, κακός ‘’ανθρωπίσκος’’ που ΚΑΙ εγώ έχω μέσα μου. Μετά έρχεται η διόρθωση, η τάξη, η γνώση.
Τα συναισθήματα εναλλάσσονται με τις σκέψεις όπως τα βήματα, η απόγνωση, ο θυμός, η χαρά, η αμφισβήτηση, η συγκίνηση, οι αναμνήσεις, η κριτική, τα όνειρα με τα μάτια ανοιχτά, η επαναφορά στο εδώ και τώρα.
Η εναλλαγή και η αλλαγή στο ίδιο πλαίσιο, εντός και εκτός.
Πολλές φορές όταν βρίσκομαι σε ανηφορικό μονοπάτι στον πυρήνα του δάσους, του βουνού και δεν φαίνεται τίποτα παρά μόνο ανηφόρα έρχεται μια απίστευτη απόγνωση και ερωτήματα. "Τί κάνω εδώ;'' ‘’Γιατί το κάνω αυτό;'' Το επόμενο σε σκέψη: ‘’δεν το ξανακάνω’’.
Κι ύστερα φαίνεται κάπου πιο ψηλά ένα κομμάτι ουρανού που σηματοδοτεί το τέλος της ανηφόρας. Και φτάνεις στο σημείο που φαινομενικά τελειώνει η ανηφόρα, όμως μαγικά συνεχίζει κι άλλο κι άλλο. Ξανά το ερώτημα: ''γιατί το κάνω;'' κι η απάντηση - απόφαση: ''αυτή είναι η τελευταία φορά. Τέλος''.
Η απόγνωση ξεχειλίζει από παντού.... .
Μαγικά κι αντίστροφα αργότερα, τρεις τέσσερις ώρες μετά τον τερματισμό θα έρθουν επόμενα σχέδια για άλλες συμμετοχές, για άλλους αγώνες, για άλλες μισητά λατρεμένες ''απο-γνώσεις''.
Το σώμα που μιλά, που σου μιλά, που μου μιλά, μετά από ώρες, μετά από μέρες.
Μεγαλώνοντας όλα αλλάζουν, οι πτώσεις πια δεν είναι όπως παλιά, έχουν άλλο νόημα, άλλη βαρύτητα, άλλη ουσία, προσέχεις, προσέχω. Φροντίζω, σκέφτομαι για το μετά, μιλάω αλλιώς με το σώμα και τα μέρη του. Οι σκέψεις πολλές φορές κατευθύνονται σε συγκεκριμένα σημεία, λένε συγκεκριμένα λόγια, συγκεκριμένες λέξεις.
Όλα νοιώθω να εστιάζονται πολύ συγκεκριμένα και να συναντιούνται σε παράλληλες πορείες το μυαλό, η σκέψη και τα συναισθήματα.
Ο φόβος.
Μεγαλώνει το κεφάλαιο του, γενικά και ειδικά όταν η σκέψη και τα θέλω της δεν συμβαδίζουν με την ημερομηνία γέννησης που μένει πίσω έτσι κι αλλιώς, λόγω των αριθμών, λόγω των δυνατοτήτων πια, λόγω της απόστασης που μόνο θα μεγαλώνει.... .
Τέλος, ο αγώνας, η διοργάνωση.
Τελευταία φορά είχα βρεθεί στον αγώνα το 2019, τότε η υψομετρική διαφορά ήταν πολύ λιγότερη από την τωρινή. Τότε όλο το πακέτο ήταν πιο βατό, τώρα πιο trail, πιο σκληρό, άλλος αγώνας νομίζω, διαφορετικός. Η διοργάνωση πολύ καλή με τα απαραίτητα στην σήμανση στο μέγιστο βαθμό, οι σταθμοί λειτουργικά τροφοδοτικοί, τα μονοπάτια χαλί κυριολεκτικά. Ο καιρός ότι καλύτερο μπορεί να συναντήσει κάποιος που τρέχει, λιακάδα με ένα αεράκι που στεγνώνει τα ρούχα και κάποιες στιγμές νοιώθεις το κρύο να ξυπνά σώμα και αισθήσεις.
Δέκα με τόνο στη 10η διοργάνωση Vavdos Trail Run.
Να 'μαστε καλά για τα επόμενα δέκα.
β.ψ.
Σχόλια