Αυτός εδώ ο τυπάς ονομάζεται Λαφιάτης (Elaphe quatuorlineata) και στη Χαλκιδική του κολλάμε κι ένα Α μπροστά έτσι για την αλητεία οπότε τον αποκαλούμε Αλαφιάτη.
Ο Αλαφιάτης είναι μη δηλητηριώδες φίδι και ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Είναι ο αγαθος γίγαντας της Ελληνικής υπαίθρου, παρά το μέγεθός του είναι ένας ήρεμος εντελώς ακίνδυνος και το μήκος του ξεπερνά τα 2 μέτρα.
Τα παλαιότερα χρόνια που ο άνθρωπος είχε αληθινή σύνδεση με τη φύση ο Λαφιάτης ζούσε σε αρκετά υπόγεια σπιτιών διότι είναι πολύ επιδέξιος κυνηγός τρωκτικών. Αρκετοί πίστευαν μάλιστα πως έφερνε καλοτυχία στα σπίτια όπου διέμενε κι έτσι ζούσε αρμονικά με τους ανθρώπους. Λένε επίσης πολύ είναι καλός κολυμβητής και καμιά φορά αλιεύει και κανένα ψάρι.
Το μοναδικό του "έγκλημα" είναι πως όταν βρίσκεται σε νεαρή ηλικία το δέρμα του είναι γκριζοπό με κοιλιδες οπότε αρκετοί τον μπερδεύουν με την οχιά.
Όταν απειληθεί μπορεί να κουλουριαστεί και να συρίζει με ανοιχτό το στόμα για να τρομάξει το θηρευτή του και μπορεί να δαγκώσει αν πιαστεί ή πλησιαστεί σε πολύ κοντινή απόσταση τη στιγμή που προειδοποιεί με συριγμό. Συνήθως όμως δεν δαγκώνει και απλά προσπαθεί να ξεφύγει, ακόμα και σε χειρισμό. Επίσης, συχνά αδειάζει το περιεχόμενου του εντέρου του σε χειρισμό, ως άμυνα.
Αρκετοί μύθοι συνοδεύουν τον Λαφιάτη κυρίως λόγω του μεγέθους του ότι τάχα μαστιγώνει τις οχιές ή ότι πίνει γάλα από τα ζώα εκτροφής. Τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Συχνάζει στα κοτέτσια των χωριών διότι του αρέσουν τα αυγά.
Ο αγαθός μας γίγαντας είναι πολύ χρήσιμος στην τροφική αλυσίδα και στην ισορροπία του οικοσυστήματος οπότε ΔΕΝ πρέπει ΠΟΤΕ να θανατώνεται. Ούτε ο φόβος ούτε η άγνοια αποτελεί δικαιολογία.
Αφήνουμε λοιπόν τον Αλαφιάτη να "κουλουριάζεται κάτω από τις σκιές των δέντρων" όπως λέμε κι εδώ στη Χαλκιδική.
Σχόλια