Συμμετείχα στην έκθεση φωτογραφίας του Περιφερειακού Τμήματος Κεντρικής Μακεδονίας του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Σ.Κ.Λ.Ε.), στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και στο λεύκωμα που εκδόθηκε και στην παρουσίαση του λευκώματος που έγινε χθες το απόγευμα στο ζεστό Καφενείο ‘’Η Πρίγκηπος’’.
Ο τίτλος της έκθεσης και του λευκώματος: ‘’Ψυχές και Όψεις: Αφηγήσεις ιστοριών ψυχικής υγείας μέσα από τον φακό των Κοινωνικών Λειτουργών’’.
Όμορφη ζεστή λιτή εκδήλωση και μικρή συμμετοχή κόσμου
Αρχικά στο κείμενο που συνόδευε την φωτογραφία ανέφερα: ‘’Μια γωνιά ανάσας πίσω απ' το γραφείο ενός επαγγελματία με στιγμές διάφορες και διαφορετικές, από όπου. Εικόνες, ρητά, σκέψεις, σχέδια, κοχύλια, εργαλεία δουλειάς, ζωγραφιές ωφελούμενων. Παζλ ανάσας μέσα στην καθημερινότητα της δουλειάς.’’
Τελικά την φωτογραφία συνόδευσε η φράση: ‘’Πίσω μου σε 'χω στήριξη, παραφράζοντας το γνωστό σατανικό.... ."
Το ανέφερα και χθες καλές οι εποπτείες, οι εκπαίδευσες, οι θεραπείες, όμως μέσα μας κουβαλάμε πολλά που μια ματιά τους και μόνο στην καθημερινότητα του γραφείου είναι ικανή να δώσει ώθηση συνέχειας.
Εξαιρετικές και ουσιαστικές όλες οι δράσεις του Περιφερειακού Τμήματος Κεντρικής Μακεδονίας του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Σ.Κ.Λ.Ε.).
23.04.2026
Δε μουντ ωχ δε ντέι.... .
21.04.2026
Δομικό στοιχείο παντού.... .
Και ένας αποχαιρετισμός !!!! !!
18.04.2026
Κι εκεί, μέσα στην ακαταστασία που επιμένει να θυμίζει το παρόν στην ζωή, καθώς τακτοποιείς τον χαμό, φανερώνεται ο παλιός σάκος.
Ξέρεις τι έχει μέσα.
Όταν όμως τον ανοίγεις, δεν ξέρεις πως εκεί μέσα χωράς εσύ. Είσαι εσύ. Εγώ, στην προκειμένη. Σε φωτογραφίες, σε γεγονότα, σε ιστορίες, σε βιώματα, σε αναμνήσεις που μυρίζουν χιόνι και χειμώνα. Σου μιλούν, η φωνή τους δεν είναι μια φωνή από το παρελθόν, είναι η ίδια η φωνή του παρελθόντος.
Της χαμογελάς, την αγγίζεις και την ευχαριστείς που σε έφερε ως εδώ.
Πριν κλείσεις ξανά τον σάκο, της υπόσχεσαι δύο πράγματα. Μια μέρα θα τα βγάλεις έξω στο φως και θα τα ανοίξεις και τα δύο, μια άλλη μέρα θα πάτε μαζί να τσουλήσετε παρέα…. .
16.04.2026
Δεν αρκεί να νοιώθουμε το μέσα μας παιδί, πρέπει να το δείχνουμε.
Σήμερα θυμήθηκα και "θυμήθηκα" τον Μάρτη μου, έτσι τον άφησα να τον πάρουν τα χελιδόνια για την φωλιά τους.
06.04.2026
Είναι πολύ γνωστό ότι σε παιδικούς και προεφηβικούς αγώνες μπάσκετ (που παρακολουθώ ως γονιός) στο τέλος του αγώνα συγκεντρώνονται όλοι οι παίκτες στο κέντρο και φωνάζουν τα ονόματα των ομάδων, αρχικά της φιλοξενούμενης ομάδας και στην συνέχεια της γηπεδούχου.
Τα τελευταία χρόνια έχω παρακολουθήσει αρκετούς αγώνες. Δεν θα αναφερθώ σε καταστάσεις και περιστατικά έντασης που έχω δει και ζήσει από γονείς, προπονητές και παίκτες – παιδιά. Η τελευταία κατηγορία έχει την μικρότερη ευθύνη. Είναι δεδομένο ότι τα παιδιά είναι ‘’σφουγγάρια’’ γενικά, από την μια μεριά, από την άλλη μεριά είναι ακόλουθοι συμπεριφορών των δικών τους ανθρώπων, άλλων ενήλικων και σημαντικών προτύπων.
Βρέθηκα το ΣαββατοΚύριακο που μας πέρασε σε ένα ακόμα αγώνα, ήταν ντέρμπι με ένταση φυσική, από την δυναμική των ομάδων και ένταση τεχνητή από τους παράγοντες που προανέφερα.
Θεωρώ σημαντικό να αναφέρω ότι, η ομάδα του γιου μου που υποστήριζα και ήταν φιλοξενούμενη ηττήθηκε για τρεις ή τέσσερις πόντους. Ηττήθηκε γιατί αντικειμενικά η νικήτρια γηπεδούχος ομάδα ήταν περισσότερο αθλητική ομάδα, ήταν περισσότερο δεμένη ομάδα.
Κρατήστε ότι υπήρχε και τεχνητή ένταση όπως προανέφερα.
Στο τέλος του παιχνιδιού όταν συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του γηπέδου οι ομάδες για την ‘’φωνή’’, ο κόουτς της νικήτριας και γηπεδούχου ομάδας, με περγαμηνές και ιστορία στο εγχώριο μπάσκετ είπε (όπως μου μετέφερε ο γιος μου): ‘’παιδιά μπράβο για το πως παίξατε, εγώ πιστεύω ότι το ματς το χάλασε η ρεφ’’.
Να αναφέρω ότι η διαιτητής έκανε κάποια λάθη στα σφυρίγματα, όμως, από την διοργανώτρια αρχή έχει οριστεί να υπάρχει ένας διαιτητής στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Η διαιτητής όμως κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν ΑΨΟΓΗ γιατί:
Ζήτησε – απαίτησε από γονιό να αποχωρήσει από το γήπεδο γιατί δυσκόλευε το έργο της, ‘’μιλώντας’’ της συνεχώς.
Έδωσε τεχνική ποινή στον πάγκο της γηπεδούχου ομάδας όταν διαμαρτυρήθηκε ή σχολίασε την συγκεκριμένη απόφαση.
Έδωσε τεχνική ποινή στον κόουτς της γηπεδούχου ομάδας όταν της φώναζε για την συγκεκριμένη απόφαση.
Νωρίτερα είχε δώσει τεχνική ποινή στον προπονητή της φιλοξενούμενης ομάδας σε έντονη διαμαρτυρία του.
Για όλα αυτά η διαιτητής ήταν ΑΨΟΓΗ.
Η μόνη διαφωνία που έχω με την διαιτητή είναι για το γεγονός ότι δεν κράτησε την απόφασή της για την διακοπή του αγώνα. Αυτό έγινε όταν ο κόουτς της γηπεδούχου ομάδας πήρε την ομάδα του και αποχώρησε.
Και κλείνω με δυο απορίες.
Πώς οι γονείς δεχόμαστε βίαιες συμπεριφορές προς τα παιδιά μας στο όνομα της ιστορίας, της αναγνωσιμότητας ενός ανθρώπου που ως παίχτης ήταν καλός, ως κόουτς ενηλίκων το ίδιο αλλά η συμπεριφορά του για παιδικές κατηγορίες είναι κατά την ταπεινή μου άποψη απαράδεκτη και εκτός ορίων; (εκεί ήμουν είδα και έχω άποψη ως παλιός αθλητής χιονοδρομίας και χάντμπολ, ως γονιός, και ως επαγγελματίας κοινωνικός λειτουργός).
Και τέλος μήπως θα πρέπει στους παιδικούς αγώνες να υπάρχουν παρατηρητές αγώνα από τον χώρο της ψυχικής υγείας;
Για την προστασία των παιδιών.
Σχόλια