"Είναι μεγάλος προβοκάτορας το ποτό κι ο ικανότερος αυλοκόλακας. Κάποια πρωτοχρονιά παίζαμε στο «Παραρλάμα», είχα κατεβάσει κάπου ένα μπουκάλι Jim Beam, μ’ άρεσε αυτό το μπέρμπον, συνδιαλεγόμουν με την κιθάρα τόσο παθιασμένα πού ’χα την εντύπωση πως έκανα ένα απ’ τα καλύτερα παιξίματα της ζωής μου, τόση έμπνευση στη φρασεολογία, τέτοια εκτελεστική δεινότητα, οι ιδέες έρχονταν η μια πίσω απ’ την άλλη σαν ριπές μυδραλιοβόλου, αχαλίνωτη γέννηση αυθεντικών ιδεών, ένιωσα πως ήμουν μαζί ο BB King κι ο Buddy Guy. Ούτε ξέρω πως οδήγησα για να γυρίσω σπίτι εκείνη τη νύχτα.
Λίγες μέρες αργότερα, ανταμώνω μ’ έναν φίλο που ήταν τη συγκεκριμένη βραδιά στο μπαράκι και μου λέει πως την είχε ηχογραφήσει σε κασέτα. «Τη θέλω οπωσδήποτε!», του πετάω ενθουσιασμένος. Έτσι κι έγινε, κάποια στιγμή μου τη φέρνει, γυρίζω σπίτι και τη βάζω να παίξει με την προσμονή να με πλημμυρίζει, έτοιμος να μ’ αποθεώσω. Γίναν τα όνειρα συντρίμμια. Δεν ήξερα πού να εξαφανιστώ από ντροπή. Αυτό το πράγμα σχεδόν δεν ακουγόταν, άναρχο παίξιμο χωρίς δομή και στόχο, τσαπατσουλιές, λάθη, αληθινή τραγωδία. Τότε ήταν που ξεκίνησα για δεύτερη φορά να περιορίζω κάπως τα ξύδια."
Σχόλια