Σκέφτομαι όσο περνά ο χρόνος, η σχέση μου με το βουνό, το χιόνι, το σκι, την χιονοδρομία γενικότερα μοιάζει με παλιό κόκκινο κρασί, ωριμάζει και γίνεται βαθύτερη. Γίνεται πιο ουσιαστική πιο ολοκληρωμένη.
Τα τελευταία επτά χρόνια, μέσα από τον ρόλο του εκπαιδευτή χιονοδρομίας, η επαφή με το βουνό απέκτησε άλλο βάθος, διαφορετική ουσία. Είναι μοίρασμα, ευθύνη, μετάδοση, δεν είναι μόνο προσωπική απόλαυση.
Είχαν προηγηθεί χρόνια σχεδόν απομάκρυνσης. Όταν έχεις υπάρξει αθλητής, τουλάχιστον σε μένα αυτό ισχύει, η ‘’απλή’’ ενασχόληση δεν σε γεμίζει. Το να πηγαίνω για σκι μια φορά την εβδομάδα και να ανεβοκατεβαίνω δεν μου αρκεί. Χρειαζόμουν σκοπό, ένταση δηλαδή εξέλιξη.
Τα παιδιά κι η οικογένεια με έφεραν πίσω. Σε επισκέψεις στο βουνό για να μάθουν σκι τα αγόρια, (για μένα η χιονοδρομία είναι κάτι περισσότερο από άθλημα, είναι εφόδιο ζωής) συνάντησα την παλιά συναθλήτρια από τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας (Σ.Χ.Ο.ΒΕ.) Κατερίνα Αρζόγλου. Μου μίλησε για την σχολή προπονητικών της Γ.Γ. Αθλητισμού. Είχα δικαίωμα συμμετοχής ως παλιός αθλητής. Έκανα το βήμα. Ολοκλήρωσα την σχολή. Μετά ήρθαν κι άλλα βήματα.
Η σεζόν που έκλεισε το ΣαββατοΚύριακο 21–22 Μαρτίου, ήταν η έβδομη συνολικά και η πέμπτη ως εκπαιδευτής στη Happy Mountain. Με τον τρόπο αυτό βρήκα το ‘’κάτι παραπάνω’’ που μου έλειπε.
Η φετινή χρονιά ήταν η πιο ώριμη, πιο πλήρης. Δεν χρειάζονται πολλά στοιχεία για να το αποδείξω, αυτό το καταλαβαίνεις από την εσωτερική ροή. Από το αίσθημα πληρότητας που μένει και δίνει το πιο ισχυρό feedback.
Η χρονιά έκλεισε σε δυο δόσεις στο ίδιο χιονοδρομικό, στα 3-5 Πηγάδια. Η πρώτη, στη χιονογιορτή της Happy Mountain στις 22.03.26. Δύσκολα μεταφέρετε σε λέξεις η αίσθηση με την διαχρονική ‘’γεύση’’ χιονιού να αγγίζει τα πάντα μέσα και έξω σου.
Πολλές σκέψεις, πολλά περιστατικά, πολλά συναισθήματα, πολλά χαμόγελα, πολλές εικόνες, όλα πολλά. Η χειμερινή περίοδος είναι μικρή, ίσως γι’ αυτό συμπυκνώνει τόσα.
Δύο περιστατικά με μικρά παιδιά κρατώ ιδιαίτερα.
Στο πρώτο, σε μάθημα αρχαρίων, λέω στα παιδιά (από νηπιαγωγείο μέχρι Γ΄-Δ΄ δημοτικού) πως αν το βράδυ νιώσουν πόνο στα καλάμια, σημαίνει ότι δουλέψαμε σωστά (το βάρος μπροστά είναι βασικό). Και η ερώτηση από ένα σχεδόν έντρομο αγοράκι: ‘’Κύριε… μέχρι το βράδυ θα κάνουμε σκι;’’
Στο δεύτερο, έγινε σε ομάδα της Σοφίας Αδαμίδου. Ένα μικρό πάλι αγόρι ρώτησε πότε θα έκαναν κάτι, (δεν θυμάμαι τι ακριβώς). Η Σοφία απάντησε: ‘’όταν πάμε στον Παράδεισο’’, εννοώντας το όνομα συγκεκριμένης πίστας. Κι εκείνο απαντά με απόλυτη σοβαρότητα: ‘’Κυρία, πρέπει να πεθάνουμε για να το καταφέρουμε αυτό;’’
Αυτά τα ΜΙΚΡΑ είναι που μας κρατάν. Αυτή η επαφή με το αυθεντικό, με το πιο γνήσιο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, το άδολο, το γνήσιο, όπως ακριβώς και η επαφή με το χιόνι.
Κι όπως το ένα βήμα φέρνει το άλλο, έτσι ήρθε και το ορειβατικό σκι. Συνδυαστικά με το ορεινό τρέξιμο να υπάρχει εδώ και 16 χρόνια στη ζωή μου, η σκέψη ήταν σχεδόν φυσική συνέχεια. Πέρσι δοκίμασα δύο φορές, σε Ελατοχώρι και Καϊμάκτσαλαν. Η εμπειρία ήταν μαγική. Και μαζί της ήρθε η επίγνωση ότι ένα μόνο βήμα μπορεί να ανοίξει έναν ολόκληρο κόσμο.
Η δεύτερη δόση του κλεισίματος της σεζόν ήρθε το Σάββατο 04.04.26, με μια μοναχική εξόρμηση για ορειβατικό σκι στο ίδιο βουνό, αγνώριστο αυτή τη φορά. Το απόλυτο της φύσης, η απόλυτη σιωπή από ανθρώπινες φωνές, αλλά όχι σιωπή γενικά, η φύση έχει τον τρόπο να δίνει την φωνή της απλόχερα. Ο αέρας, τα κλαδιά που σπάνε, τα πέδιλα πάνω στο χιόνι. Η φύση που μιλά.
Ανέβηκα διαδρομές που για χρόνια μόνο κατέβαινα, αντίθετα. Θυμήθηκα ως αθλητής τις αναγνωρίσεις διαδρομών αγώνων στο σλάλομ, από κάτω προς τα πάνω με τα σκι στα πόδια. Έβλεπα και γευόμουν με τα μάτια, με τα αυτιά, ένοιωθα τις αισθήσεις μου σε μια μαγεμένη, σχεδόν ναρκωμένη εγρήγορση.
Λίγο αργότερα η κορυφή ήρθε αλλιώς αυτή τη φορά. Η φύση μέρος της ιδιωτικότητας, μια ήρεμη ενσωμάτωση στο όλο που απλά ήρθε βήμα το βήμα, στιγμή την στιγμή.
Η κατάβαση στην συνέχεια όμορφη, αλλά χωρίς την ίδια ένταση νοήματος. Σκόπιμα αργή. Καθυστερούσα όσο πολύ μπορούσα για να ζήσω τις στιγμές. Στα τελευταία μέτρα τα πέδιλα σχεδόν κολλούσαν στο χιόνι, σαν να ήθελαν κι εκείνα να παρατείνουν τη στιγμή.
Οι στιγμές μένουν μέσα μας, ενσωματώνονται όπως το χιόνι λιώνει και ενσωματώνεται στη γη για να επιστρέψει από άλλη διαδρομή, με άλλη μορφή, σε άλλον κύκλο.
Ευχαριστώ τον Γιώργο Σταυρινό για τον απαραίτητο εξοπλισμό του ορειβατικού σκι και τον Αριστοτέλη Μώκιο για την μακρινή έννοια όπως είχαμε συμφωνήσει.
Τέλος ευχαριστώ την ομάδα της Happy Mountain για την συνύπαρξη και την συνεργασία.
β.ψ.
Σχόλια