Είναι μια ερώτηση που πλανιέται εδώ και καιρό ανάμεσά μας. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που σχολιάζουν κάτω από τα άρθρα; Και εννοώ κάτω από συγκεκριμένα άρθρα με συγκεκριμένο τρόπο. Την περίοδο της γενοκτονίας στη Γάζα πολλά από τα σχόλια ήταν εντυπωσιακά. Για τη σκατοψυχιά τους, την εξόφθαλμη πηχτή τους κακία, για έναν κυνισμό που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητός. Χωρίς ιδεολογία, χωρίς θέση. Αφημένα σαν ρέψιμο ή κατάρα ενάντια σε κάθε θύμα. Αλλά και πιο παλιά θυμάμαι να συζητάμε με φίλους για τα σχόλια κάτω από άρθρα μεγάλης εφημερίδας για θέμα φαινομενικά άσχετο. Για όλο αυτό τον συνδυασμό ανορθογραφίας, ρατσισμού και υπερηφάνειας. Και το ερώτημα παραμένει ίδιο. Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Και, μαζί, γιατί μιλάνε έτσι; Γιατί νιώθουν την ανάγκη να καταθέσουν έμπρακτα τη μισανθρωπία τους, γιατί δεν μπορούν να νιώσουν ντροπή για αυτά που ξεστομίζουν;
Τις τελευταίες μέρες το φαινόμενο έγινε πολύ πιο έντονο. Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά. Με αφορμή το έγκλημα στη Χίο ένα κύμα παχιάς ηθικής βρόμας κατέκλυζε κάθε άρθρο σχετικό με το περιστατικό. Ευχές για ψόφο και θάνατο σε μετανάστες, πρόσφυγες, γυναίκες, παιδιά, εγκύους, αγέννητα παιδιά. Μίσος διατυπωμένο ως θάνατο για κάθε ξένο, για κάθε άλλο. Εθνικιστικές ονειρώξεις, λόγια μεγάλων αντρών δίπλα σε κατάρες απέναντι σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, ακόμα και σε νεκρούς ανθρώπους. Ολη η επιχειρηματολογία της απανθρωποποίησης. Γιατί αυτοί... Γιατί εδώ… Εμείς που... και εμείς αλλά… Ενας συρφετός νεκρής γλώσσας ανίκανης έστω να κρύψει το μίσος. Το τυφλό μίσος χωρίς πραγματική αιτία ή σκοπό.
Αν τσεκάρεις τα προφίλ διακρίνεις εύκολα δύο κατηγορίες. Τα μισά είναι μποτ και ψεύτικοι λογαριασμοί, κατευθυνόμενα και συντονισμένα ποιος ξέρει από ποιο υπόγειο, ποιος ξέρει ποιου υπουργού. Προφίλ με 100 το πολύ φίλους, χωρίς δημοσιεύσεις και χωρίς διάδραση με άλλους λογαριασμούς. Μηχανάκια για τη βρόμικη δουλειά, την πολιτική λάσπη, τον ρητορικό βόθρο. Σκατοψυχιά και αλγόριθμος, τεχνολογία και προνεωτερικό ζωώδες ένστικτο. Από την άλλη όμως υπάρχουν και τα πραγματικά προφίλ. Αυτά που σχολιάζουν με ακριβώς τον ίδιο (και κάποιες φορές ακόμα πιο φανατικό) τρόπο. Παλικάρια της φακής και του εθνικισμού, μπαρμπάδες με ταπετσαρίες με δακρυσμένα τριαντάφυλλα και φώτοσοπ της κρίσης μέσης ηλικίας. Μισογυνικά αστεία, χαβαλές νεκρού καφενείου και σκίτσα του όψιμου Αρκά.
Βέροι νεοδημοκράτες που τους έθιξαν το μεγαλείο του κόμματος και βέροι εθνικιστές που τους έθιξαν το μεγαλείο του Λιμενικού. Μεγαλέξανδροι, μπάλα και ρητά αρχαίων Ελλήνων (τις μισές φορές βέβαια στην πραγματικότητα προέρχονται από τον «Αρχοντα των Δακτυλιδιών» ή το «Star Wars»). Φάτσες αληθινές που υπάρχουν γύρω και ανάμεσά μας. Φορείς μίσους υπεράνω πάσης υποψίας. Ενα άλλο MAGA ελληνικό και κρίσιμο, κραυγαλέο και αδιάλλακτο. Ενα πλήθος που γιορτάζει τον θάνατο των αδύναμων, τον θάνατο των παιδιών. Μια ασύλληπτη γιορτή διαδικτυακού αίματος που απαιτεί ανθρωποθυσίες στο όνομα του δικού του ποδοπατημένου μεγαλείου.
Εδώ δεν μιλάμε για αντίθετη άποψη. Εδώ μιλάμε για όριο. Ενα όριο απόλυτο. Από εδώ οι άνθρωποι και από εκεί οι εχθροί του ανθρώπου. Γιατί αυτό το «ζήτω ο θάνατος» είναι βγαλμένο από τις πιο σκοτεινές εικόνες, τις πιο αιματηρές σελίδες της Ευρώπης του 20ού αιώνα. Είναι παρελθόν που θέλει να επιβεβαιωθεί ως μέλλον.
Κανένας διάλογος, καμία δικαιολογία, κανένα ελαφρυντικό. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εχθροί μας και σαν εχθροί πρέπει να αντιμετωπιστούν.
*«Viva la muerte!»: σύνθημα που χρησιμοποιούσαν οι ακροδεξιοί και οι φαλαγγίτες στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο
Σχόλια