Με προβλημάτισε αυτό που μου είπε. Κι έχω μάθει να κρατώ κυρίως όσα με προβληματίζουν.
Γενικά, είμαι άνθρωπος της προσφοράς. Συχνά, όταν κάτι με ενδιαφέρει, με γεμίζει, δίνω χρόνο και ενέργεια δίχως να ζητώ χρηματική ανταμοιβή.
Διαπίστωσα με το πέρασμα του χρόνου ότι σε ορισμένα ζητήματα άρχισα να συγκλίνω με την άποψη του εκπαιδευτή της Φαίδρας, όχι τόσο με τη στενή έννοια της πληρωμής για την απόκτηση ενός προϊόντος, όσο με τη σχέση που αναπτύσσουμε απέναντί του.
Όταν, δηλαδή, μπορούσα να αποκτήσω κάτι δωρεάν ή σε πολύ χαμηλή τιμή, δεν το υποτιμούσα ακριβώς. Όμως, γεννιόταν μέσα μου μια μορφή αμφισβήτησης, μια τάση για πιο αυστηρή αξιολόγηση και κριτική.
Αναγνωρίζω ότι η αμοιβή αποτελεί έναν βασικό τρόπο αποτίμησης, της ενέργειας, του χρόνου και της τεχνογνωσίας που επενδύει ο δημιουργός. Συχνά όμως, η ''ανθρώπινη φύση'' έχει την τάση να μετατρέπει το κόστος σε αυτοσκοπό, να υπερεκτιμά την τιμή και, εν τέλει, να χάνει την ουσία του ίδιου του προϊόντος.
Και έρχομαι στο εδώ και τώρα.
Για καιρό είχα την αίσθηση πως ανήκα στους λίγους που επενδύουν τον χρόνο τους γενικά, αλλά κυρίως στον χώρο του ραδιοφώνου και τις παραγωγές εκπομπών. Ωστόσο, σε δύο περιπτώσεις συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν μόνος.
Η πρώτη ήταν την περίοδο που εντάχθηκα στη δύναμη του διαδικτυακού thessradio.net. Οι εκπομπές ''έβγαιναν'' από το σπίτι, μέσα από μια ομάδα ανθρώπων που υπάρχει μέχρι σήμερα, με σφιχτή υποστήριξη μεταξύ των μελών της, συνοχή στη συνεργασία και ουσιαστική επικοινωνία.
Σε ό,τι αφορά το Ραδιόφωνο Λόγου & Τέχνης 100,6 του Δήμου Θεσσαλονίκης, η πρώτη μου παρουσία - ένταξη ήταν από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Ιούλιο του 2019. Αυτό που γνώριζα ως Ραδιόφωνο Λόγου & Τέχνης είχε μετονομαστεί σε Εθελοντικό Ραδιόφωνο.
Από το όνομα και μόνο μου έβγαλε κάτι έντονα δημιουργικό, άρα και θετικό. Είμασταν κάποιοι άνθρωποι που "βγάζαμε" εκπομπές μεμονωμένα, όμως αυτό που ήταν υπέροχο ήταν ότι υπήρχαν εκπομπές από ομάδες και συλλογικότητες. Ήταν εξαιρετική ιδέα.
Παρόλα αυτά, θυμάμαι ότι το όλο ήταν αρκετά απρόσωπο, σαν να έλειπε η αίσθηση της οικογένειας, αν δεχθούμε ότι κάθε σταθμός λειτουργεί ως μια οικογένεια. Το Εθελοντικό ραδιόφωνο 100,6 έμοιαζε τότε να 'ναι το ''παραδιόφωνο'' του Fm 100, για να μείνω στην ίδια μεταφορά, το ''παραπαίδι'' της οικογένειας. Ένα παραπαίδι που εξελίσσεται μόνο του δίχως επίβλεψη, δίχως μέριμνα, δίχως ουσιαστική κατεύθυνση, καθοδήγηση και φροντίδα τελικά.
Λίγο αργότερα ήρθε ο covid, έτσι έκλεισε με μια έννοια η πόρτα του ψυγείου που σχηματικά έμενε ανοιχτή το διάστημα του Εθελοντικού 100,6.
Την πιο πρόσφατη επαναλειτουργία του 100,6 την έμαθα το περασμένο καλοκαίρι. Χωρίς να χρονοτριβήσω, επικοινώνησα και από τον Νοέμβριο του 2025 εντάχθηκα εκ νέου στη δύναμη του Δημοτικού Ραδιοφώνου Λόγου & Τέχνης του Δήμου Θεσσαλονίκης, FM 100,6.
Μπήκα σε μια ομάδα που λειτουργούσε ήδη πάνω από δύο χρόνια. Γνώρισα νέους ανθρώπους, συνάντησα παλιούς ραδιοφωνικούς συναδέλφους από προηγούμενες ραδιοφωνικές διαδρομές, αλλά και ανθρώπους με τους οποίους είχαμε μεγαλώσει μαζί τους ραδιοφωνικά. Τελικά κοινωνικά. Αναφέρομαι, μεταξύ άλλων, στους Νίκο Θεοδωράκη και Λάκη Καρασαββαΐδη.
Μέσα ''κούμπωσε'' μέσα μου η ενέργεια της εθελοντικής προσφοράς με την επαγγελματική δέσμευση, τη συνέπεια και την οργάνωση που θεωρώ ότι με χαρακτηρίζουν.
Όπως ήταν φυσικό, ρώτησα και ενημερώθηκα για το εγχείρημα. Παρ’ όλα αυτά, κράτησα μικρό καλάθι απέναντι σε όσα άκουσα ως υποσχέσεις. Η προηγούμενη εμπειρία μου στη συχνότητα είχε ήδη διαμορφώσει ένα κλίμα μέσα μου, ενώ η συνολικότερη γνώση και άποψή μου για τον τρόπο λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης ενίσχυσε αυτή τη στάση επιφύλαξης.
Η τοπική αυτοδιοίκηση, σε σύγκριση με το ευρύτερο δημόσιο, εμφανίζεται με πιο ''σκληρά'' και ανθεκτικά χαρακτηριστικά, ακριβώς λόγω της επώνυμης οικειότητας που τη διακρίνει, σε αντίθεση με την ανωνυμία του δημοσίου.
Στο δημόσιο το χάος συχνά μοιάζει απύθμενο, εν μέρει λόγω αυτής της ανωνυμίας.
Στην αυτοδιοίκηση το χάος επίσης υπάρχει, αλλά συνοδεύεται από πρόσωπα και συμφέροντα. Έτσι, δεν εξαφανίζεται, απλώς επιμερίζεται, καλύπτεται ή διασπάται μέσα από μεσοβέζικες συμπεριφορές και ''πυροσβεστικές'' λύσεις.
Αυτό το είχα ήδη διαισθανθεί από το καλοκαίρι του 2025, όταν ήρθα σε επαφή με την ομάδα του 100,6. Από τον Νοέμβριο του 2025, όταν ξεκίνησα εκπομπές, άρχισα πλέον να το βιώνω.
Και φτάνουμε στις 02.02.2026. Σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, με θέμα τη συνολική κατάσταση των Μ.Μ.Ε. του Δήμου, ακούστηκαν τοποθετήσεις — ορισμένες τουλάχιστον προσβλητικές για τους ανθρώπους του 100,6 (κάτι παιδιά ακούγονταν κατά την διάρκεια του Δ.Σ.). Εκεί, στο ''πεδίο'' (για να το πω με πιο ''ψημένους'' τεχνοκρατικούς όρους) δεν υπήρξε ουσιαστική υποστήριξη προς όσους ''έβγαζαν'' και συνεχίζουν να ''βγάζουν'' εκπομπές. Αναφέρομαι σε ευθεία και καθαρή στήριξη από πλευράς Δήμου και Δ.Ε.Π.Θ.Ε.
Μιλώντας για τους ανθρώπους του 100,6, στέκομαι ιδιαίτερα στον Άκη Σακισλόγλου. Ήταν εκείνος που ήρθε σε συμφωνία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και διέθεσε, πέρα από τον χρόνο και τις γνώσεις του, την υλικοτεχνική υποδομή, ώστε να φιλοξενηθεί το εγχείρημα στο Σάρωθρον. Λίγο αργότερα, ο Άκης αποχώρησε.
Λίγο μετά, το στούντιο του Δημοτικού Ραδιοφώνου Λόγου & Τέχνης FM 100,6 μεταφέρθηκε στον φυσικό χώρο του Δήμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το αρχικό δημοτικό χρονοδιάγραμμα, αυτή η μεταφορά έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί μήνες πριν.
Κάποιοι από εμάς, μέλη της αρχικής ομάδας, συνεχίσαμε τις εκπομπές. Ωστόσο, πέρα από τον Άκη, αποχώρησαν και οι: Νίκος Θεοδωράκης, Λάκης Καρασαββαΐδης, Χρήστος Κόκκινος, Λευτέρης Παναγιωτίδης, Μαρία Ζαμπέτη και Κατερίνα Μαυροφρύδου.
Έτσι, στα τέλη Φεβρουαρίου, με την ομάδα αποδυναμωμένη και μετά τη μεταφορά στο στούντιο του Δήμου, ξεκινήσαμε εκ νέου ζωντανές εκπομπές.
Είχαμε (για ακόμη μία φορά) διαβεβαιώσεις ότι τα υλικοτεχνικά ζητήματα θα λυθούν σύντομα, έτσι προχωρούσαμε με καλή θέληση. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Ενδεικτικά αναφέρω: πληκτρολόγιο με ξεθωριασμένα γράμματα λόγω παλαιότητας, μικρόφωνα τοποθετημένα ανάποδα, αρχική έλλειψη πρόσβασης στον υπολογιστή μετάδοσης μουσικής (ευτυχώς λύθηκε γρήγορα), κονσόλα τηλεοπτικού τύπου (ας μην αναλύσουμε τον λόγο), ενώ έχουμε να κάνουμε με ραδιόφωνο. Παράλληλα, ο 100,6 εκπέμπει εδώ και χρόνια από το Σέιχ Σου και όχι από τον Χορτιάτη, όπως το δημοτικό ραδιόφωνο Fm 100, ενώ και ο τρόπος εκπομπής του τελευταίο διάστημα είναι τεχνικά παρωχημένος και επισφαλής.
Η αλήθεια είναι ότι η ποιότητα της εκπομπής - τόσο ως προς το σήμα και την παρουσία στα FM (δηλαδή το αν εκπέμπουμε σταθερά ή όχι), όσο και ως προς τον ίδιο τον ήχο - όχι μόνο δεν βελτιώθηκε μετά τη μεταφορά, αλλά επιδεινώθηκε αισθητά. Αυτή είναι μια αντικειμενική διαπίστωση, παρά την αναπόφευκτη προσωπική εμπλοκή που έχω ως κομμάτι του 100,6.
Κι όμως, όπως προανέφερα, το ''παραπαίδι'' παραμένει παραπαίδι: συνεχίζει να ελπίζει σε κάτι καλύτερο, ενώ το σύστημα το αγνοεί, φυσικά σε ορισμένες περιπτώσεις, το αντιμετωπίζει αρνητικά.
Εδώ έρχεται και δένει η φράση του εκπαιδευτή της Φαίδρας: αν δεν υπάρχει αμοιβή, δεν υπάρχει και ουσιαστικός σεβασμός, για να το πω περισσότερο κομψά, δεν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον. Αυτό συμβαίνει ενώ προσφέρεις ένα από τα πιο πολύτιμα αγαθά, τον χρόνο σου.
Έγιναν πολλές συζητήσεις, κατατέθηκαν προτάσεις, ειπώθηκαν πολλά, άλλα ωστόσο έμειναν ανείπωτα. Μόνιμη συνθήκη η μετάθεση στον χρόνο: ''θα γίνει''. Την ίδια στιγμή, η εσωτερική ενημέρωση εντός του Δήμου αποδείχθηκε επαρκέστατα ανεπαρκής, ξεπερνώντας συνεχώς τα χρονοδιαγράμματα που η ίδια έθετε.
Κατανοώ απολύτως τα διαφορετικά συμφέροντα και τη δυναμική τους, στην αγορά, στην πολιτική, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις. Κατανοώ την πολυπλοκότητα των ισορροπιών, ακόμη και τις συμφωνίες που γίνονται και τελικά δεν τηρούνται.
Ωστόσο, για μένα, το σύνολο αυτής της εμπειρίας - κατάστασης καταλήγει να είναι προσβλητικό ως άνθρωπο, ως επαγγελματία ψυχικής υγείας, αλλά και ως παραγωγό ραδιοφωνικών εκπομπών.
Για τον λόγο αυτό, αποφάσισα να ολοκληρώσω την παρουσία μου στο 100,6 μετά τις 31.03, με την τελευταία εκπομπή του One More Cup Of Life.
Μεγαλώνοντας, οφείλουμε στον εαυτό μας και κατ’ επέκταση σε όσους σχετιζόμαστε και επικοινωνούμε να ανεβάζουμε τον πήχη ποιότητας σε ό,τι δημιουργούμε. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε μπροστά. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να σταματάς. Αυτό λέγεται διατήρηση ορίων.
β.ψ.
Σχόλια