Υπάρχουν ταινίες που μπορεί να έχεις ξαναδεί. Και ύστερα υπάρχουν ταινίες που βλέπεις σκόπιμα, ξανά και ξανά. Σαν να ψάχνεις κάτι εκεί. Σαν να αναζητάς. Είναι ταινίες που πρέπει να έχω δει 20 φορές. Και ύστερα, πάλι. Σαν επίσκεψη σε έναν οικείο τόπο. Σαν ένα μέρος ασφαλές που μπορείς να επιστρέφεις. Δεν είναι το ίδιο με τα βιβλία. Πόσες φορές έχεις διαβάσει ένα μυθιστόρημα; Μια συλλογή διηγημάτων; Στην ποίηση επιστρέφουμε, ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Τα ποιήματα είναι ρευστά. Αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή και μπορεί να μη σου θυμίζουν τίποτα από την τελευταία σου επίσκεψη. Ενώ με τις ταινίες είναι διαφορετικά.
Οι ταινίες είναι ο πραγματικός μας χρόνος. Είναι ο τρόπος που αλλάζουμε και μαζί ο τρόπος που μένουμε ίδιοι. Οπως η ταινία που θα επισκεφτείς ξανά. Πόσες ταινίες που μπορεί να μη μας άρεσαν, ξαφνικά συνομίλησαν μαζί μας σε μια δεύτερη θέαση; ‘Η κοιτώντας τες ξανά, πόσες άλλαξαν τελείως; Είδα το Dolce Vita στο δεύτερο ή το τρίτο έτος. Μου άρεσε. Δεν τρελάθηκα όσο με άλλες ταινίες του Φελίνι. Οταν το ξαναείδα με δισταγμό μετά από χρόνια, συνάντησα έναν άλλο κόσμο. Η ταινία ξαφνικά είχε μια ποιητική μελαγχολία, μια ματαιότητα, την αίσθηση του αναπόφευκτου. Και όμως εγώ τη θυμόμουν σαν ένα ατελείωτο πανηγύρι. Η ταινία ήταν η ίδια. Ηταν οι δικές μου δύο ηλικίες αυτές που υπήρχαν στην ταινία. Σαν τέλειος αντικατοπτρισμός. Οταν το συνειδητοποίησα, είδα ξανά την ταινία. Αυτή τη φορά έχοντας πλήρη αίσθηση αυτής της αλλαγής. Η τρίτη φορά ήταν όλος ο ενδιάμεσος χρόνος. Ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη θέαση. Ολη αυτή η αίσθηση πως αλλάζεις. Εσύ, οι απόψεις σου, τα γεγονότα. Και μαζί ο τρόπος που βλέπεις τις σχέσεις, τα όνειρα, τον θάνατο. Ο τρόπος που βλέπεις τις ταινίες, είναι ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή.
Δεν ξέρω, ίσως να φταίει η ηλικία ή ίσως να είναι μια φάση. Αλλά δεν ψάχνω τόσο πολύ νέες ταινίες. Ταινίες που δεν έχω δει. Καινούργιες ή παλιές. Ολο και περισσότερο επισκέπτομαι τις ίδιες ταινίες. Και μαζί τον χρόνο που τις είχα δει. Ενα δωμάτιο παιδικό, με ένα βίντεο. Ενα σινεμά ως τόπος ραντεβού. Μια έξοδος με φίλους. Μια προβολή στη λέσχη. Ενα σαλόνι. Μια ζωή.
Λίγο πολύ η επιστροφή στις ταινίες μοιάζει με επιστροφή σε όνειρα που κάποτε είδες. Ολο τους το άφθαρτο σε καθησυχάζει. Ολες τους οι αλλαγές σου επιβεβαιώνουν πως η ζωή δεν έχει ακόμη μετρηθεί ολόκληρη. Πάντα υπάρχουν πράγματα που σε ξαφνιάζουν σε τόπους, φράσεις ή πρόσωπα που έχεις ξαναδεί. Δεν χρειάζεται καν να είναι καλές ταινίες. Φτάνει που υπάρχουν. Φτάνει που μπορείς να τις ξαναδείς. Και ας υπάρχουν διάλογοι που έμαθες απ’ έξω. Και ας τις έχεις μάθει ολόκληρες απ’ έξω. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο. Γιατί εσύ αλλάζεις και αυτές αλλάζουν μαζί σου. Ταυτίζεσαι πια με άλλους τρόπους, με άλλους χαρακτήρες. Κάποτε ήσουν εκείνο το παιδί που φεύγει για εκείνο το ταξίδι σε κάποια Αμερική μιας άλλης εποχής. Τώρα είσαι ο πατέρας που ανησυχεί.
Χτιστήκαμε από ταινίες. Ενα μεγάλο ποσοστό από τα οικοδομικά μας υλικά είναι φτιαγμένο από φιλμ. Και όλο αυτό το κομμάτι ενεργοποιείται με κάθε νέα θέαση. Γιατί οι ταινίες μας κοιτούν και αυτές μέσα από την οθόνη. Μας σκηνοθετούν. Ακόμη και όταν δεν μπορούμε να διακρίνουμε την κάμερα και το συνεργείο. Γιατί ολόκληρη η ζωή μας δεν είναι άλλο από μια πρόβα για την επόμενη στιγμή που θα ζήσουμε. Και ύστερα την επόμενη. Μια ταινία που βλέπουμε ξανά και ξανά και όμως δεν παύει να μας εκπλήσσει.
Σχόλια