19.02.2026
Η διακοπή του ρεύματος έφερε την σκέψη της απλότητας από την μια, από την άλλη έφερε την έλλειψη βασικών λειτουργιών μας ως είδος.... .
Ανθρώπινο.
Και σκέψεις πολλές με ερωτήματα. Πώς ζούσαν οι άνθρωποι παλιά και πιο παλιά; Πώς θα επιβιώσουμε εμείς χωρίς ηλεκτρισμό;
Σκέψεις και εικόνες με το κερί να φωτίζει όπου φτάνει, με ότι σχηματίζει με ότι μας προκαλεί.
18.02.2026
Με απεριόριστο σεβασμό στον Καραγκιόζη. Αυτό που είδα μισό στο βίντεο (γιατί ήταν άθλιο το θέαμα) είναι μεγάλο καραγκιοζιλίκη.
Πολλά μπορώ να γράψω που ήρθαν ως σκέψεις, όμως δεν το κάνω γιατί ο χρόνος ο προσωπικός είναι πιο σημαντικός.
Απλά κάποιοι άνθρωποι που μάθαμε και λατρεύουμε αυτά τα "ελιτίστικα" αθλήματα (εντάσσω και το τένις) γιατί ήταν άλλες οι κοινωνικές συνθήκες και παροχές παλιότερα, δεν συμφωνούμε (ήπιος χαρακτηρισμός) με οτιδήποτε δημιουργεί ανοχή σε ελιτίστικα κατεστημένα.
Η χιονοδρομία γενικά, αλπικό, ορειβατικό, αντοχής είναι όπλο ουσίας στην φαρέτρα μας.
17.02.2026
Επειδή τα έξυπνα πολλοί τα αγάπησαν τους εξυπνάκηδες λίγοι, μια φωτογραφία απ' το "γραφείο γραφείο".
Όχι αυτό του ΣαββατοΚύριακου, αλλά αυτό το άλλο, το "κανονικό" που σηκώνει πολλά επάνω του και προσφέρει άλλου είδους ανατροφοδότηση.
Και πολλές φορές είναι αυτό που το βάρος του αντισταθμίζεται από το γραφείο του ΣαββατοΚύριακου!!!! !
16.02.2026
Μερικές φορές απλά πρέπει να κάνεις τα πράγματα'', έχει γράψει ο Scott Jurek στο βιβλίο του "Eat and Run". Είναι μια φράση που την άκουγε συχνά από τον πατέρα του όταν ήταν μικρότερος. Αυτή η φράση ''κούμπωσε'' μέσα του όταν ασχολήθηκε με τις μεγάλες αποστάσεις. Φράση ζωής σκέφτομαι από ανθρώπους που μας ζορίζουν, μας θυμόμουν μα(ς) τους αγαπάμε. Αυτό σκεφτόμουν χθες, τρέχοντας μετά από καιρό στο δάσος, έξω στην φύση. Έφτασα στο σημείο που υπάρχει το πιο αγαπημένο μου δέντρο, ΤΟ αγάπημένο μου δέντρο. Τρέχω έξω, στην φύση από το 2010, πέρυσι προέκυψε αυτό και η ανάγκη του. Ίσως κάποια άλλη στιγμή αναφέρω πώς προέκυψε, μέσα από ποια διαδικασία αυτό το δέντρο.
Τρέχοντας χθες το μεσημέρι μετά την δουλειά ένοιωθα να έρχεται εξάντληση που συνδυάζονταν με λίγη πίεση χρόνου, άρα με την σκέψη να φτάσω πίσω γρηγορότερα, ήρθε η φράση του πατέρα του Scott Jurek από την προσωπική του τρεξίματός μου βίβλο, ''Eat & Run''. ''Μερικές φορές απλά πρέπει να κάνεις τα πράγματα''.
Πάντα με συντροφεύει αυτό το βιβλίο στο τρέξιμο, κι αυτό έρχεται από εκεί που δεν το περιμένω.
Κι όλα αναδύονται μέσα από την απλή επανάληψη, από τα βήματα, τις ανάσες, τις διαδρομές, τις εποχές, τις σιωπές, κι όλα αυτά συνώνυμα της αντοχής.
Μια φράση από την μια μεριά που λειτούργησε σαν εσωτερική πυξίδα, βαθιά υπαρξιακή.
Και μια πράξη από την άλλη μεριά που δίνει νόημα, επίσης βαθιά υπαρξιακή.
Η μια και η άλλη μεριά, όπως τα δύο πόδια, βάση και κινητό στήριγμα ταυτόχρονα ολόκληρου του σώματος, ως ένα ενιαίο δέντρο.
Το τρέξιμο κι αυτά που φέρνει κάθε φορά!!!! !
15.02.26
Κυριακή στο γραφείο, με το γραφείο κλειστό.
Πάντα όμως μια μέρα στο βουνό είναι μια κερδισμένη μέρα, είτε τσουλήσουμε είτε όχι τελικά. Κάποιες μέρες δεν είναι παραγωγικές όπως περιμένουμε, είναι όμως ουσιαστικές, ίσως αυτές τελικά, είναι οι πιο κερδισμένες.
Και είναι κερδισμένες για όλους.
Σκεφτόμουν σήμερα τις αναμνήσεις που δημιουργούνται στα παιδιά μετά από μια μέρα χωρίς σκι, ενώ ανεβήκαμε, ντυθήκαμε, βάλαμε τις μπότες μας μες την βροχή, ζήσαμε όλη την ταλαιπωρία αυτή την αρχική του βαδίσματος κουβαλώντας τον εξοπλισμό μικροί και μεγάλοι.
Και... .
Τελικά δεν κάναμε σκι λόγω του άσχημου καιρού.
Όμως οι αναμνήσεις δημιουργούνται, μπαίνουν μέσα μας και έρχονται μετά από πολύ καιρό εκεί που δεν τις περιμένουμε.
Έτσι σήμερα κύλησε μια μέρα στο γραφείο, χωρίς το γραφείο να ανοίγει, όμως με ανθρώπους κοντά, με γέλιο και με τσατίλα, με ανθρώπους και διάθεση για συνέχεια.
Στο τέλος καταλήξαμε όπως φαίνεται και με τις τελευταίες αποτυπώσεις.
Καλή εβδομάδα, καλή συνέχεια και με "άκαρπες" αλλά γεμάτες μέρες.
13.02.2026
Η 12η ημέρα του Φλεβάρη είναι η γενέθλια ημέρα του Τζίμη Πανούση, η 13η ημέρα του Φλεβάρη είναι η παγκόσμια ημέρα του ραδιοφώνου.
Ο Τζίμης Πανούσης έκανε εξαιρετικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο κι ο Τζίμης Πανούσης έχουν κοινό την διεισδυτικότητα, πηγαίνουν παντού, είναι αν σκεφτούμε παντός καιρού.
Το ραδιόφωνο βγάζει μια μελαγχολία, το ίδιο κι ο Τζίμης Πανούσης, δεν είναι μελαγχολικά, εκφράζουν μια μελαγχολία που όμως μας κρατά σε εγρήγορση.
Πριν χρόνια είχα πει σε μια συνέντευξη με αφορμή τα γενέθλια ενός ραδιοφώνου:
"Το ραδιόφωνο είναι ο ορισμός του ταξιδιού στο άγνωστο, μεταφέρεις σκέψεις άλλων μέσα από κείμενα που διαλέγεις να μοιραστείς ή μοιράζεσαι τις δικές σου σκέψεις. Διαλέγεις τραγούδια και τα στέλνεις δίχως να ξέρεις που θα καταλήξουν, δίχως να ξέρεις πως θα καταλήξουν, αν "κουμπώνουν" ή όχι στους ανθρώπους που δέχονται αυτά που στέλνεις. Απ' την άλλη μεριά δεν ξέρεις τι θα σου έρθει και πως θα σου έρθει πίσω. Πρόκειται για ένα είδος επικοινωνίας που χωρά παντού, που τρυπώνει παντού. Δεν έχει εικόνα παρά μόνο τις προσωπικές κατασκευές του καθένα, το ραδιόφωνο είναι το κείμενο και όλοι οι υπόλοιποι οι σκηνοθέτες κι οι ηθοποιοί. Δεν έχει εικόνα όμως έχει ήχο που χωρά κάτω απ' τα σκεπάσματα, δίνει φως στο σκοτεινό δωμάτιο."
Να είμαστε καλά να κάνουμε ουσιαστικές εκπομπές και να ακούμε καλό ραδιόφωνο!!!! !
08.02.2026
Ακόμα κι αν μας αποχαιρετήσει ο θεσμός των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, ο Αλέξης Κωστάλας θα συνεχίσει να περιγράφει.... .
β.ψ.
Σχόλια