Ένα τσιγάρο μόνο του δεν κάνει κακό, όμως ένα κι ένα κι άλλο ένα έχουν ένα σύνολο, φτιάχνουν ένα σύνολο, αμέτρητο κι αυτό δημιουργεί προβλήματα, δημιουργεί εξάρτηση.
Ποτέ δεν λέμε αυτό το ένα ότι μας ξεσκίζει, ότι μας χαλάει, ότι μας γίνεται συνήθεια και η συνήθεια αυτή είναι ζωή, δεν είναι απλό κομμάτι σου, είναι η ίδια η ζωή. Κι αποκτάς εκτός από την σχέση μαζί του σχέση με ένα ολόκληρο σύστημα γύρω από αυτό.
Ας το δούμε, ο περιπτεράς, το μικρό μαγαζάκι της γειτονιάς, οι φίλοι και γνωστοί που θα σου κάνουν ένα σχετικό με την συνήθεια του καπνίσματος δώρο, τα διάφορα αξεσουάρ, θήκες, φιλτράκια, καθαριστικά αν καπνίζεις πίπα και άλλα συναφή. Η ζωή, δεν θα αναφερθώ στην σχέση με τους γιατρούς που θα αποκτήσει αργά ή γρήγορα ο καπνιστής…. .
Η συνήθεια, η ζωή
Η συνήθεια, οι συνήθειες, οι όποιες, οι οποίες πάντα ήταν τόσο δα μικρούλες, για σκεφτείτε ‘το, από μια τζούρα ξεκίνησαν όλα, από ένα τσιγάρο και ήρθε η εξάρτηση από το κάπνισμα.
Η ζωή, οι σχέσεις, οι ερωτικές σχέσεις, οι φιλικές, οι επαγγελματικές, οι συναδερφικές, δεσμοί ζωής πολλές αν όχι όλες. Από ένα βλέμμα που έρχεται ή αποφεύγεται και σιγά – σιγά εντάσσεται μέσα μας και εμείς μέσα του, από μια καλημέρα ή ένα γεια χαρά, από ένα τα λέμε αύριο ή την Δευτέρα και εντάσσεται μέσα μας και εμείς μέσα του. Η ζωή σαν συνήθεια με μια έννοια.
Η δουλειά
Η δουλειά, μια δουλειά, ξεκινά και ούτε ξέρεις που θα καταλήξει, πως θα καταλήξεις, μια σύμβαση, άλλη σύμβαση, μια εβδομάδα, ένας μήνας, ένα εξάμηνο, ένα χρόνος. Η δουλειά και οι άνθρωποι, συνάδερφοι, εξυπηρετούμενοι, γονείς, οι από πάνω, οι από κάτω, νεότεροι, παλιότεροι για λίγο ή πολύ, η εξουσία και τα τεχνάσματα, τα τερτίπια της. Θες δεν θες τα παίρνεις όλα μαζί σου, στην καθημερινότητά σου, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο στη διαδρομή, κι ακόμα πιο κοντά στο μυαλό σου, στο κράνος όταν οδηγάς την μηχανή. Τα σκαμπανεβάσματα των σχέσεων και του μέσα. Σαν αργά, αργά να μπαίνεις μέσα ένα ποταμάκι και το αφήνεις και γίνεται όλοι ένα. Ένα μεγάλο ποτάμι που κινείται ασταμάτητα, μαζί του και εσύ κι άλλοι.
Επόμενο η διακοπή
Μέσα σ’ όλα αυτά το δέσιμο, κι ύστερα το ''λύσιμο'', το τέλος, το επόμενο και το γύρισμα της πλάτης στο μέχρι τώρα παρόν που έγινε παρελθόν, που ότι ήταν να δώσει το έδωσε κι ότι ήταν να πάρει το πήρε. Απ’ τις πιο μεγάλες δυσκολίες είναι η διαδικασία ‘’ξεμαθήματος’’, διακοπής, μετάβασης τελικά. Θυμάμαι δυσκολίες στην προσπάθεια διακοπής του καπνίσματος πριν 15 χρόνια, όσο και αν ήξερα, όσο κι αν ήθελα, ήταν δύσκολο, η μια πρώτη τζούρα, το ένα πρώτο τσιγάρο τι έφερε. Κάπως η αίσθηση μοιάζει με την αποχώρηση από μια δουλειά, το συναίσθημα που πλανιέται είναι ιδιαίτερο. Η διακοπή, ο αποχωρισμός που τόσο έχεις ανάγκη δημιουργεί εσωτερικές διαδικασίες, αυτά και αυτούς που αφήνεις πίσω, αυτά που έκανες και δεν έκανες, ότι επέλεξες για να μην χτυπήσεις την γροθιά στο ντουβάρι, όχι για να μην πονέσεις, αλλά γιατί το ντουβάρι πάντα ντουβάρι θα μείνει. Δεν είναι από ανθρώπινο υλικό φτιαγμένο, οι άνθρωποι όμως είναι από όλα φτιαγμένοι για αυτό κάνουμε επιλογές στις επαφές μας με βάση το δικό μας βασικό υλικό.
Τελικά όμως δεν είναι η διακοπή αλλά το άφημα, το ότι επέτρεψες να καπνίσεις και να μείνεις σ’ αυτό για χρόνια πολλά, αυτό έφερε την δυσκολία, αυτό έφερε την ανάγκη για ξεμάθημα. Ίσως λάθος εκτίμηση τελικά.
Τα τελευταία σχεδόν 14 χρόνια που έφευγα από την δουλειά και ήμουν με την μηχανή, στο φανάρι στον Φοίνικα, στο περιφερειακό με κατεύθυνση τα δυτικά, μόλις άναβε το πράσινο και ξεκινούσα ''γεμίζοντας'' στις αλλαγές ένοιωθα ότι ''πλανάρω'' σαν με δυνατό φουσκωτό πάνω απ’ τα κύματα. Ποτέ δεν το σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή που τελείωνε ένας δρόμος και ένας άλλος δρόμος ήταν μπροστά μου, περιμένοντας να ανάψει το πράσινο, η αίσθηση του ''πλαναρίσματος'' έρχονταν λίγα δευτερόλεπτα μετά, κατά την κίνηση. Αυτή την φορά, τώρα, είναι αλλιώς, με βλέπω από απέναντι να περιμένω το πράσινο φως.
Όταν γνωρίζουμε την δυσκολία του ξεμαθαίνω και κυρίως την διαδικασία του αφήματος, της επανάπαυσης, αυτόματα αποδυναμώνεται η κατάσταση και το όποιο περιβάλλον αποκτά μια πανοραμικότητα, μια ευρύτητα, μια προοπτική κίνησης. Κι ευχαριστείς τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην διαδικασία (και του) τέλους και άφησαν το όνομά τους σε μια κοινή ευχή πάνω σε ένα ξύλινο κομμάτι φύσης.
Σχόλια