H(igh)aidou Trail Party 2019 / Ότι πιο όμορφο!!!!!

Από το 2010 που ξεκίνησα το τρέξιμο στο βουνό και την συμμετοχή σε αγώνες, δυο φορές στο Ξε-Σκουριά-Ζω τερμάτισα εντός 10άδας. Νομίζω οι περισσότεροι από όλους εμάς που τρέχουμε, (αν όχι ακόμα) κάποια στιγμή θέλαμε να είμαστε όσο ψηλότερα γίνεται στην κατάταξη των αγώνων που συμμετέχουμε. (ακόμα και στην 1η θέση αν γίνεται, μην κρυβόμαστε απ' τον εαυτό μας, ακόμα και τώρα που διαβάζουμε αυτές τις σειρές).

Έχω πάρει μέρος σε 46 αγώνες βουνού και σ' έναν ασφάλτου. Θυμάμαι κάθε αγώνα ξεχωριστά, κάθε φορά που σκέφτομαι τον κάθε αγώνα έρχονται φωτογραφικές και συναισθηματικές μνήμες. 

Από τις δυο περιπτώσεις που προανέφερα στο Ξε-Σκουριά-Ζω η ένταση και η πίεση που ένιωσα δεν περιγράφονται. Ήταν κάτι άγνωστα μαγικό, η απόσταση που δίνει ο χρόνος με κάνει να σκέφτομαι ότι ήταν και σκληρό. Σ' αυτούς τους δυο αγώνες νομίζω πως κατανόησα ή άγγιξα αυτό που ζουν οι αθλητές υψηλού επιπέδου. Φουλ της πίεσης λοιπόν με τις αισθήσεις να 'ναι σε άλλο επίπεδο έντασης, εγρήγορσης. Σημαντική σημείωση, στις συγκεκριμένες φορές που ανέφερα δεν υπήρχε μεγάλη συμμετοχή, ενώ οι συμμετέχοντες δεν ήταν αθλητές υψηλού επιπέδου.

Βέβαια αυτή η ένταση και πίεση δεν αφήνει περιθώρια σκέψεων και συναισθημάτων σε περισσότερο ''βαθιά'' θέματα που αγγίζουν, τον εαυτό και την ύπαρξή μας.

Η περσινή δρομική χρονιά ολοκληρώθηκε με πολύ σωματικό πόνο τον Αύγουστο του '18 στο 1ο Seli Mountain Running 23km. Το 2018 συμμετείχα συνολικά σε πέντε αγώνες βουνού από 16 εώς 24 χιλιόμετρα, ούτε σκέψη για μεγαλύτερο αγώνα. 

Ακολούθησε ένα χειρουργείο τον Οκτώβριο του '18 στο γόνατο και βρέθηκα ξανά σε αγώνα τώρα, Ιούλιο 2019. Τον Μάρτιο του '19 προσπάθησα να τρέξω στον Χορτιάτη Trail όμως ένοιωσα ενόχληση στο ζέσταμα και δεν δοκίμασα παραπάνω, το ίδιο και τον Μάιο του '19 στον Δρόμο Σέιχ Σου.

Το περασμένο Σάββατο 27 Ιουλίου ήταν για 'μένα ο πρώτος αγώνας της χρονιάς. 

Όλα μέσα μου, όλα ένα.

Ξεκίνησα να τρέχω για ζέσταμα και ένοιωσα σαν το μικρό παιδί μπροστά στο ανοιχτό βάζο με Μερέντα. Ήμουν εκεί υγιής και απροπόνητος όπως φάνηκε, αλλά ήμουν εκεί, ένα χρόνο μετά το Haidou Trail Party 2018. Ένοιωσα στα λίγα πρώτα λεπτά στο ζέσταμα τα μάτια μου να υγραίνουν, υγράνθηκαν κι άλλο όταν είδα την υπόλοιπη οικογένεια να περιμένει να ξεκινήσουμε εμείς για να πάρουν και αυτοί εκκίνηση για το Haidou Trail Kids.

photo f/b Haidou Trail Party

Ξεκινήσαμε και ξεκίνησε λίγα λεπτά πριν από εμάς η βροχή. Πατούσα καλά κι ήταν παράξενο, ένοιωθα πιο δυνατά τα πόδια μου απ' την περσινή χρονιά που ο πόνος ήταν μόνιμη συντροφιά σε κάθε βήμα.

Στις πρώτες ανηφόρες μετά την αρχική κατάβαση, όταν ακούγαμε την δυνατή βροχή δίχως να την νοιώθουμε από το πυκνό δάσος κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι συγκρίσεις γίνονται αυτόματα. Το 2018 στο ίδιο σημείο πονούσα αλλά έτρεχα, δεν ένοιωθα κούραση. Φέτος δεν πονούσα αλλά κουραζόμουν. Πότε θα συντονιστώ αναρωτιόμουν.

Πάλευα να μείνω μέσα μου, πάλευα να μην φεύγω σε άλλες σκέψεις. Δεν μου έβγαιναν όσο κι αν ήθελα τα μετρήματα που συνηθίζω να κάνω. Οι πιέσεις που προσπαθώ να δίνω, οι αναπνοές που θέλω να τηρώ, κάποια στιγμή έβαλα το ρολόι σε μηδενική ένδειξη για να μην βλέπω τίποτα, ούτε χρόνο, ούτε σφυγμούς, τίποτα. 

Όλες οι ανηφόρες φέτος με κούρασαν πολύ. Προσπαθούσα να κοντρολάρω την νέα κατάσταση που ζούσα, την οποία δεν όριζα παραδόξως ως προβληματική. Κι ήταν έτσι, μη προβληματική. Έτρεχα και δεν πονούσα, έτρεχα όπου μπορούσα. 

Τώρα, λίγα 24ώρα μετά το Haidou Trail Party, που αντιγράφω απ' τις χειρόγραφες σημειώσεις συμπληρώνοντας και άλλες, βιώνω το παράλογο. Έχω την τάση να εστιάζω ως προβληματικό το απόλυτα μη προβληματικό. 

Έτρεχα δίχως πόνο και το χαρακτήριζα προβληματικό. Δυσκολευόμουν  να μείνω στο παρόν, στο εδώ και τώρα. 

Η δυσκολία να μείνουμε στο απόλυτο παρόν είναι η αδυναμία μας να ζήσουμε το μεγαλείο της ομορφιάς της ζωής στην κάθε της στιγμή. Έτσι ονειρευόμαστε το παρελθόν ή φαντασιωνόμαστε το μέλλον. Έτρεχα κι έβγαινε μια αγωνία μην χαθεί η μαγεία της ζωής και έχανα την μαγεία της στιγμής.

Μόλις ''χανόμουν'' στο παρόν και έμπαινα σε διαδικασία ουσιαστικής παρουσίας στο απόλυτο τρεξιματικό παρόν ''κάτι έρχονταν'' και ''έφευγα''. Η ύπαρξη μου μάχονταν να μείνει μόνο στους ήχους του αγώνα. Στους εσωτερικούς, σφυγμοί, αναπνοές, βήματα και στους εξωτερικούς, βροχή, αέρας, μυρωδιές, κουδούνες. 

Κάποια στιγμή θύμωσα, ήρθε η σκέψη πως τρέχω μαζί με το αδύναμο και το δυνατό, με το καλό και το κακό, με το λειτουργικό και το δυσλειτουργικό μου. Ενώ ήθελα να τρέχω μόνος. Άδειος.

Ένοιωθα την μορφή της ύπαρξης μου να μικραίνει στο πιο βαθύ σημείο του μέσα μου, όσο μίκραινε τόσο μεγαλύτερη λάμψη έβγαζε. Η λάμψη αυτή ήταν η μορφή της φώτισης, τα δύο ύπαρξη και φώτιση γινόντουσαν ένα. Ελάχιστες ήταν οι στιγμές που κατάφερνα και ερχόμουν κοντά σε αυτή την ένωση. Αυτές είναι οι μαγικές στιγμές που προσφέρει το τρέξιμο. 

Υπήρχαν στιγμές που έτρεχα με το φουλ των αισθήσεων. Στα τελευταία κατηφορικά χιλιόμετρα ''κατηφόριζαν'' κι οι άμυνες, πότιζαν τα μάτια, ξεχείλιζε απ' αυτά το συναίσθημα, προέτρεπα - παρακάλαγα τον εαυτό μου να κλείσουν τις υγρές πόρτες τους τα μάτια στον τερματισμό.

Φέτος σε σχέση με πέρσι απολαύσαμε όλη η οικογένεια και το party, πέρσι φτάσαμε δυο ώρες πριν την εκκίνηση, όλα έγιναν τότε με την ψυχή στο στόμα.

Στο Haidou TrailParty δεν πηγαίνεις για να τρέξεις και να φύγεις, πηγαίνεις ΚΑΙ για να τρέξεις. Θεωρώ απαραίτητο να φτάσεις στο Δασικό Χωριό όσο νωρίτερα γίνεται την Παρασκευή και να φύγεις όσο αργότερα την Κυριακή μπορείς. Το αναφέρω από πέρσι που έτρεξα πρώτη φορά, είναι ο πιο όμορφος ''μικρός'' αγώνας έχω τρέξει. Δεν σου αφήνει περιθώρια να βαρεθείς, είναι ένας συνεχόμενος δασικός - βουνίσιος κυματισμός.

Είναι αγώνας - τριήμερο που δεν είναι να λες πολλά, απλά πηγαίνεις, όχι μόνος, (για party πρόκειται) είναι ιδανικές οι συνθήκες για την οικογένεια, το ζευγάρι, την παρέα, οκ κι αν φτάσεις μόνος είναι party. Είναι διοργάνωση που πρέπει ο καθένας από εμάς που πήγαμε να φέρει έναν ακόμα για να τρέξει κι αυτός.

Ραντεβού στο Haidou Trail Party 2020. 

Κι αυτό ξέρει τότε που θα γίνει παρόν τι θα φέρει για να το ζήσουμε!!!!!

β.ψ.